64. Patrol, widzenie

Po rozmowie z ojcem Ola udała się na służbę. Dziś miała patrol z Emilką. Jednak trudno było jej się skupić, bo ciągle myślała o Jacku. Mimo to próbowała odgonić od siebie smutek. Postanowiła po pracy odwiedzić męża i z nim porozmawiać na osobności.
-Co u Ciebie słychać?-zaczęła rozmowę z Emilką.
-U mnie wszystko w porządku.
-Kiedy ślub?
-Sama nie wiem. Jeszcze nie ustaliliśmy terminu. Ale Ty musisz być moją druchną.
-Wiesz co Emilka? Ja jakoś nie mam ochoty.
-Olka, nie martw się. Wszystko się wyjaśni. Zanim my ustalimy datę, to Jacek będzie już na wolności.
-Tylko, że wszystkie dowody są przeciwko niemu. A co jeśli go skażą?
-Będzie dobrze. Zobaczysz.
-Może masz rację...
-Na pewno. To co zgadzasz się?
-Co to, to nie-zaśmiała się policjantka.-Jak ja będę wyglądać z takim wielkim brzuchem?
-Będziesz wyglądać uroczo.
-Ta jasne. Nie ma mowy. Weź Monikę.
-Oh Olka. No dobra. Mam nadzieję, że chociaż ona się zgodzi.
-Ona musi się zgodzić.
-Czemu?
-Bo nie ma żadnej wymówki.
Kobiety wybuchnęły śmiechem.
Reszta służby minęła im w dość miłym nastroju. Ola na chwilę przestała się martwić. Patrol skończyły o 15. Po wypełnieniu raportów Aleksandra poszła załatwić widzenie z Jackiem. Po prawie dwóch godzinach czekania, wreszcie dostała pozwolenie. Kilkanaście minut później była już na sali. Przy jednym ze stolików siedział Jacek. Gdy tylko zobaczył Olę, wstał. Kobieta podeszła do niego.
-Cześć-powiedział cicho.
-Cześć. Co Ci się stało?-zapytała, gdyż zobaczyła, że ma podbite oko.
-Nic takiego. Rozniosło się, że jestem policjantem.
-Przecież mieli Cię trzymać w oddzielnej celi.
-Wiesz jak to jest. Czasem zabraknie miejsca i trzeba się podzielić-Jacek uśmiechnął się.
Małżonkowie usiedli przy stoliku.

***
Mamy kolejne opowiadanie. Podobało się Wam? Jak przebiegnie rozmowa Oli z Jackiem?
Pozdrawiam