52. Kolejna kłótnia

Wszedł do środka. W salonie ujrzał leżącą na kanapie żonę. Ola była bardzo blada. Jacek podszedł do niej i ukucnął obok.
-Ola...-powiedział cicho.-Źle się czujesz?
Policjantka spojrzała na niego.
-Nic mi nie jest.
Podniosła się i usiadła.
-Jesteś strasznie blada.
Aspirant złapał Olę za rękę.
-Zostaw mnie...-kobieta odsunęła się od niego.
-Skarbie, wiem, że jesteś na mnie zła i masz do tego prawo. To wszystko moja wina, ale...
-Przestań. Kilka godzin temu mnie nie rozumiałeś, a teraz rozumiesz? Niby jakim cudem tak szybko Cię oświeciło?
-Nie oświeciło mnie. Po prostu kiedy się pokłóciliśmy, poszedłem na taką małą uliczkę. Siedziałem tam i podeszła do mnie pewna kobieta. Zapytała co się stało, więc jej opowiedziałem. Julia wytłumaczyła mi wszystko i wiem, że źle zareagowałem.
-Hh.. Julia. Już znalazłeś sobie panienkę na pocieszenie.
-Ola... Julia jest psychologiem i chciała tylko mi pomóc. Chciała nam pomóc.
-I Ty musiałeś jakiejś obcej osobie opowiadać o naszych problemach?
-Ale...
-Jesteś żałosny. Nie chcę Cię znać!!! Zejdź mi z oczu!!!
-Ola...!!
-Wyjdź stąd!!!
Jacek był zaskoczony zachowaniem Oli. Myślał, że teraz wszystko się ułoży, a tymczasem ona jeszcze bardziej się zdenerwowała.
Dyżurny spojrzał na żonę. Stał przez chwilę w osłupieniu. Potem w milczeniu opuścił dom. Nie wiedział jednak co ma zrobić, gdzie iść. Wyjął z kieszeni wizytówkę od nieznajomej. Popatrzył na nią szukając adresu.
"Już jest, Malinowskiego 18. Ale... co dalej?-myślał Jacek.-Iść tam, czy nie? Jeśli tam pójdę, a Ola się o tym dowie, to będzie jeszcze bardziej zła. No ale co z tego? I tak to już koniec naszego małżeństwa. Ona nie chce mnie znać. Nie mam już nic do stracenia."
Jacek ruszył w kierunku północnym. Szedł przez jakieś 15 minut. Po tym czasie znalazł się przed pewnym budynkiem. Zatrzymał się i spojrzał jeszcze raz na wizytówkę. Zawahał się na chwilę.

***
Mamy kolejne opowiadanie. Podobało się Wam? Jacek pójdzie do Julii czy nie?
Pozdrawiam