51. Nieznajoma

Ola nie wiedziała co robić. Zastanawiała się nad swoim małżeństwem. Co teraz z nimi będzie? Czy Jacek ją zdradził? Czy może mówił prawdę?
Aleksandra wstała z kanapy. Podeszła do stołu. Nagle poczuła zawroty w głowie i zrobiło się jej niedobrze. Szybko pobiegła do łazienki, gdzie zwymiotowała.
W tym samym czasie Jacek szedł ciągle przed siebie nie zwracając na nic uwagi. Potrącał mijających ludzi. Szedł bardzo długo. W końcu znalazł się na małej, ciemnej uliczce. Oparł się o ścianę starego bloku. Po chwili osunął się na ziemię. Siedział na chodniku. Z oczu zaczęły mu wypływać łzy, które powoli toczyły się po jego bladych policzkach. Był zrozpaczony. Siedział na chodniku i płakał jak małe dziecko. Przechodnie patrzyli na niego ze zdziwieniem. Zastanawiali się co mu jest.
-Wszystko w porządku?-spytała nieznajoma kobieta.
Jacek podniósł głowę. Zobaczył nad sobą młodą kobietę. Miała czarne włosy do ramion.
-Nic nie jest w porządku-odparł jej.
-Co się stało? Może źle się czujesz?
-Jak mam się czuć dobrze skoro żona uważa mnie za zdrajcę. Dlaczego ona mi nie ufa? Dlaczego?
Kobieta usiadła obok Jacka.
-A Ty? Ufasz jej?
-Tak.
-Uwierzył byś we wszystko co Ci powie?
-Tak... chyba...
-No właśnie. Dlaczego ona posądza Cię o zdradę?
-Bo... Gdy weszła do  mojego gabinetu i zobaczyła mnie z inną... ale to ona mnie pocałowała. Ja tego nie chciałem....
-Czyli jednak miała powód.
-No miała. Ale powinna mi uwierzyć.
-Posłuchaj mnie..... Jak w ogóle masz na imię?
-Jacek-blądyn podał jej rękę.
-Julia-przedstawiła się.
-Posłuchaj, masz rację, że żona powinna Ci uwierzyć, ale przede wszystkim powinna ufać samej sobie.
-To znaczy?
-Na własne oczy widziała Cię z inną kobietą. Widziała jak się z nią całujesz.
-To ona mnie pocałowała...
-To jest teraz nieważne. Ona tego nie wie. Ma prawo się wahać. Trudno jest decydować czy uwierzyć mężowi, czy samemu sobie. A Ty powinieneś teraz być przy niej.
-Próbowałem wyjaśnić wszystko Oli, ale wyszła z tego kłótnia.
-Więc spróbuj jeszcze raz.
Jacek uśmiechnął się.
-Dzięki. Dobrze znasz się na takich sprawach.
-No w końcu jestem psychologiem-podała aspirantowi swoją wizytówkę.-Polecam się na przyszłość.
-Dobra to ja pędzę do Oli. Cześć.
-Cześć.
Blądyn wstał i ruszył w kierunku domu. Po niecałych 30 minutach był już na miejscu.

***
Kolejne opowiadanie za nami :) Podobało się Wam? Co myślicie o Julii? Czy teraz Ola i Jacek się pogodzą?
Pozdrawiam