62. Przesłuchanie

Kilka minut później były w pokoju przesłuchań, gdzie czekał już na nich Jacek. Mężczyzna wstał, gdy tylko zobaczył żonę.
-Ola...-zaczął-pzepraszam...ja...
-Za co Ty mnie przepraszasz?-przerwała mu.-Zrobiłeś to?
-Nie Olu...
-Skoro nie, to mnie nie przepraszaj.
-Dobra. Siadajcie już-wtrąciła się Monika.
Nowak zajął miejsce za biurkiem naprzeciwko posterunkowej. Obok Aleksandry usiadła Kownacka.
-Badania wykazały-zaczęła-że pod paznokciami ofiary jest twój naskórek. Możesz to jakoś wyjaśnić?
-No.. tak...
-No więc?-zapytała sierżant sztabowa.
-Jak wychodziłem z tego klubu, to ona potknęła się. Byłem obok, więc szybko ją złapałem. Wtedy ona przez przypadek zadrapnęła mnie.
-Yhy, coś jeszcze?
-Monika... nie wierzysz mi?
-Yyy no... sama już nie wiem...
-Ola....
Aleksandra spojrzała w oczy męża. Zobaczyła w nich strach, ból i rozpacz. Poczuła się taka zagubiona. Z jednej strony te dowody, a z drugiej.... przecież to jej mąż. Ufała mu i nie wierzyła, że on mógłby zrobić coś tak okropnego. Przecież Jacek jest takim spokojnym człowiekiem. W dodatku za kilka miesięcy mają zostać rodzicami. Co jeśli on trafi do więzienia? Wtedy już tak szybko z tamtąd nie wyjdzie. Jak więc Ola poradzi sobie sama z dzieckiem? A co gorsze... jak poradzi sobie z tym bólem, który tkwi teraz w jej sercu? Z zamyślenia wyrwała ją Monika.
-No dobra. Kończymy przesłuchanie.
-Ola, kochanie... uwierz mi... choć Ty jedna mi uwierz...-prosił.
Policjantka nic mu nie odpowiedziała. Jeden z funkcjonariuszy odprowadził Jacka do aresztu.

***
Mamy kolejne opowiadanie. Podobało się Wam? Myślicie, że Ola uwierzy Jackowi?
Pozdrawiam