101. Szok, zaskoczenie

Jacka obudził dźwięk telefonu. Spojrzał na zegarek. 2.37. Zaspany sięgnął po telefon i odebrał go.
-Halo?
-Dzień dobry mówi...
-Dzień? Jest środek nocy.
-Tak wiem, przepraszam. Z tej strony Marcin Zieliński z..
-Z kryminalnych?
-Tak. Jacek Nowak?
-No..tak to ja. O co chodzi?
-Yyy.. chodzi o... o twoją siostrę.
-No ale co z nią?
-Jacku... twoja siostra... ona nie żyje.
-Co ty mówisz? Jak to nie żyje? Przecież rozmawiałem z nią przed wczoraj.
-Ona popełniła samobójstwo.
W tym momencie z dłoni Jacka wypadł telefon. Nie mógł uwierzyć w to co się stało.
-Halo?? Jacek? Jesteś tam? Słyszysz mnie?-pytał Marcin, lecz nie otrzymał żadnej odpowiedzi.
*Jacek*
Siedziałem na łóżku, wpatrzony w przestrzeń przed sobą. Nie mogłem przyjąć tego do wiadomości. Jak to możliwe? Dlaczego ona to zrobiła? Przecież miała jeszcze przed sobą całe życie. Co skłoniło ją do takiego czynu? To nie może być prawda! To nie prawda! Nie zrobiła by tego! Nie zostawiła by nas, swojej rodziny!
Z zamyślenia wyrwał mnie głos Oli.
-Jacek.. dlaczego nie śpisz?
Spojrzałem na nią zdezorientowanym wzrokiem. Nie mogłem wydusić z siebie żadnego słowa. Patrzyłem ciągle na nią.
-Wszystko w porządku?-spytała.
Nie wiedziałem co mam powiedzieć. Nie byłem w stanie nic powiedzieć. Odebrało mi głos. Powli zaczęło do mnie docierać, że to wszystko, to jest prawda. Że ona na prawdę nie żyje. Z trudem powstrzymywałem napływające łzy.
-Jacek... Jacuś co się dzieje?
W oczach Oli zobaczyłem strach, przerażenie. Na pewno była zaskoczona moim zachowaniem. Nie powstrzymałem łez. Powoli, jedna po drugiej, zaczęły spływać po moich policzkach. Ola przysunęła się i mocno mnie przytuliła. Siedzieliśmy tak bardzo długo, aż w końcu zasnąłem.
Obudziłem się rano. Oli nie było obok. Spojrzałem na zegarek. Była 7.25. Na podłodze, obok łóżka leżał mój telefon. Po chwili przypomniałem sobie wiadomość sprzed kilku godzin. Wstałem i poszedłem do kuchni. Tam zostałem Olę. Na stole stało już śniadanie. Podeszłem do żony i pocałowałem ją w policzek, po czym usiadłem do stołu. Niechętnie zacząłem jeść posiłek.
-Jacku? Coś się stało?
Spojrzałem w jej śliczne oczka. Zastanawiałem się, co mam powiedzieć. Ona niecierpliwiła się. Czekała na jakąś odpowiedź. Ale to nie było takie proste. Znowu nie mogłem nic z siebie wydusić.
-Olu... Magda.. ona nie żyje.
Ola spojrzała na mnie z przerażeniem. Po chwili z jej oczu wypłynęła łza. Siedzieliśmy w ciszy, patrząc na siebie. Czas mijał, a my ciągle nie mogliśmy się otrząsnąć. Żadne z nas nie potrafiło się odezwać. Tą długą ciszę przerwał dźwięk mojego telefonu.

***
Mamy kolejne opowiadanie.  Podobało się Wam? Spodziewaliście się tego?
Pozdrawiam