73. Fabryka

Czarny samochód podjechał pod jakąś starą, opuszczoną fabrykę. Z auta wysiadł wysoki brunet. Otworzył drzwi od bagażnika. Schylił się. Po chwili wyjął z tamtąd młodą kobietę ze związanymi rękami i nogami. Ruszył w kierunku budynku. Wszedł do środka. Położył dziewczynę obok ściany na jakichś pustych, brudnych workach. Wyszedł na dwór. Zabrał z samochodu butelkę wody, po czym zamknął auto na klucz. Wrócił do fabryki. Podszedł do nieprzytomnej osoby. 

-Obudź się królewno-powiedział kucając obok niej.-Wstawaj.

Wziął w swoje palce jej drobne policzki. Ścisnął mocno jej twarz. Po chwili kobieta zaczęła się budzić. 

-Witaj kochanie-powiedział. 

-Gdzie ja jestem?-zapytała niewiedząc co się dzieje.

-Jesteś ze mną Oleńko-delikatnie dotknął jej policzka.

-Zostaw mnie-odsunęła się od niego.

-Teraz jesteś moja.

-Nie dotykaj mnie!-zaczęła krzyczeć.

On jednak szybko ją uciszył, całując ją w usta. Aleksandra szybko się odsunęła. 

-Co Ty wyprawiasz?!?

-Kocham Cię Olu.

-Co Ty pierdolisz? Jak mnie kochasz, to mnie kurwa rozwiąż.

-Masz rację-zaśmiał się. 

Wstał i podszedł do drzwi. Zamknął je od środka na kłódkę. Wrócił znowu do policjantki. Zdjął jej sznurki z rąk i nóg. Ola przyglądała mu się ze zdziwieniem. Zastanawiała się o co mu chodzi. Czy on naprawdę ją kocha? Nie, to niemożliwe. Normalny człowiek załatwił by to inaczej, a nie najpierw próbuje ją zgwałcić, a potem porywa i więzi w jakiejś fabryce.

Aleksandra wstała. Dawid szybko do niej podszedł. Przycisnął ją do ściany. Zaczął rozpinać jej koszulę. Kobieta wystraszyła się. Próbowała wyrwać się z jego objęć. Po chwili jednak się trochę uspokoiła. Wzięła głęboki oddech, zebrała siły, a potem mocno uderzyła go w krocze. Brunet zgiął się z bólu, a Ola złapała się ręką za brzuch.

***

Mamy kolejne opowiadanie. Podobało się Wam?

Pozdrawiam