25. Zdjęcie, rozmowa z Beatą

-W domu Beaty. Było dokładnie takie same. To ona jest na tym zdjęciu.
-Ale jesteś pewna?
-Tak mi się wydaje.
-Czy ja mógłbym dostać do niej jakiś kontakt?-spytał Bartek.
-Oczywiście. Tylko ona jest teraz w Kołobrzegu-Ola wstała i zapisała na kartce numer byłej przyjaciółki.
-Nie szkodzi. Dla mojej siostry mógłbym pojechać na koniec świata.
Mężczyzna wziął kartkę, pożegnał się, po czym wyszedł z mieszkania.
-Dziwna ta cała historia-powiedział Jacek.-Coś mi tu nie pasuje.
-Ale co? O co Ci chodzi?
-Tobie nie wydaje się to dziwne? Facet przychodzi do mojego mieszkania i mówi, że tu jest jego siostra. Skąd on dostał takie informacje?
-Nie wiem. Może po prostu ktoś wiedział, że my ją znamy.
-Może. Ale to takie podejrzane.
-Zapomnij już o tym mój Ty detektywie. Teraz idziemy na kolację.
Po posiłku wykąpali się i położyli spać.
Następnego ranka parę obudził dźwięk telefonu Oli. Kobieta odebrała.
-Cześć Ola. Nie obudziłam Cię?-usłyszała głos Beaty.
-Szczerze to obudziłaś. O co chodzi.
-Chciałam Ci bardzo podziękować. Dzięki tobie odzyskałam brata.
-Czyli jednak Bartosz jest twoim bratem?
-Tak.
-Ale dlaczego nigdy mi nie powiedzidziałaś, że byłaś w domu dziecka.
-A czym tu się chwalić? Tym, że rodzice Cię zostawili?
-Jednak znaleźli się dobrzy ludzie, którzy Cię adoptowali.
-Tak, ale troszeczkę mam im za złe, że nie wzięli ze mną Bartka.
-Może po prostu dwójce nie dali by rady.
-Pewnie masz rację. Ola chciałam Cię też przeprosić za to co się stało. Naprawdę zachowałam się jak skończona idiotka.
-Dobra. Nie mówmy już o tym. Muszę kończyć bo praca czeka.
-Cześć.
Ola rozłączyła się. Potem poszła do kuchni, gdzie czekał na nią Jacek i śniadanie.

***
Kolejny rozdział za nami. Jak Wam się podobała historia o Beacie?
Pozdrawiam